•|[ JuMbO ]|•

YuMyUm*JuMbO's profile•|[ JuMbO ]|•PhotosBlog

Tools

Help

Blog

December 19

Miz everybody##

วันนี้เปนไรไม่รุ้อยากเขียนบล๊อค หนังสือหนังหาไม่อ่าน มัวแต่บ้าดารากร๊ากๆๆๆๆๆๆๆ

ชีวิตตอนนี้เริ่มเข้าสู่วิกฤติเเล้ว อ่านหนังสือ เอนท์ ไม่ทันเเล้วเนี่ย จะสอบติดกะเค้าบ้างรึเปล่าวะ -*-

อีกแค่ไม่กี่วัน ไม่กี่คืน ก็ต้องจากเพื่อนๆไปแล้ว ทำตัวแย่ๆต๊องๆ เป็นเด็กๆไม่ได้เเล้ว เข้ามหาลัยก็ต้องโตซะที ไม่มีใครบ้าๆบอๆด้วยกันเเล้ว

งานก๊ไม่มีใครช่วยทำ ไม่มีใครชวนโดดเรียน ไม่มีใครชวนไปเซ็นทรัล ไม่มีใครมาเล่นตลกหน้าห้องให้ดู ไม่มีอีกแล้ว ม่ายมีอีกต่อปาย..~

คิดเเล้วก็เศร้าเน้อะ สำหรับใครที่สอบติดแล้วก็โชคดีไปนะ มาวิ่งเล่นกานไป อิที่ไม่ติดก็จงสู้ต่อไป ขอให้พวกแกโชคดีกานทุกคนนะเว่ย

" 6 can be rotate to be 9 and 9 can as well do so.Thay can be varieties,but deep down they're one. Like the friendship in this class.We came from many places,yet we become closer,became friends and the memories we share will be in our hearts, forever...SIMILARLY DIFFIRENCES"

*Coz We R 609*

ps,, Love FAMILY,FRIENDS and "U"

psII,,Wo hen xiang ni >_< zhongguo pengyou :YuGuo,BoBo, etc,, shenme shi hou women neng liaotian??? kuai dao shendanjia le~~ SHENGDANJIA KUAILE!!!

::: MIZ HANKYUNG ANd LEEHOM :::

3:40 PM | Add a comment | Read comments (4) | Permalink | Blog it

June 17

วีรกรรมตรู!!??

มีเรื่องเล่าโคตรจะเยอะเลยอ่ะนะ

นี่คือ ประสบการณ์ที่ได้จากเมืองจีนล้วนๆเลยนะ..อิอิ

เราอยู่เมืองจีนเป็นระยะเวลา 2 เดือน มีหลายวีรกรรมมั่กๆ แทบไม่อยากจะเชื่อเลย ตอนแรก ก็ไปเมืองจีนคนเดียวเพราะเจ้จะตามมาอาทิตย์หน้า เลยได้เพื่อนใหม่มา ตั้งหลายคน ก็มีเจ๊บอย พี่อุ๋ม พี่หยี พี่แพร พี่หลิน พี่หลิง พี่พีท พี่นง ฯลฯ แต่ที่อยู่ห้องพักเดียวกัน ก็มี นิว เตย ต๊ะ แล้วก็เรา ที่ ห้อง 501 ตึก 12 ก็ยังไม่มีไรมาก แค่หิมะตกแล้วไม่มีเสื้อหนาว แค่นั้นเอง !? หนาวโคตร ตอนนั่งรถทัวร์ไปที่ที่พัก+ที่เรียน พวกเพื่อนๆ ก็พยายามหาเสื้อหนาวมาให้เราใส่ แล้วมันก็ตัวเล็กๆผอมๆกัน ตอนแรกก็ปฏิเสธไปอ่า กัวยืดดด....แต่ก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน เราพยายามที่จะยัดตัวเองลงไป จนถึงขนาดคิดไปถึงว่า"ตัวไหนยืด ตัวไหนพองกว่ากัน" เป็นเรื่องเป็นราวมากๆ พอใส่ตัวสุดท้ายด้วยความลำบาก ฮึบบบ.....ย่าห์ !! เราก็หัวทิ่มไปอยู่เบาะคนอื่น แบบ เอาหัวไม่ขึ้นจริงๆ แบบ เราโคตรอายเลย เพิ่งรู้จักกันก็ทำตัว ป้ำๆเป๋อๆซะแล้ว....

หลังจากนั้นเจ้หนิงก็เหินฟ้าตามมา ก็เลยได้รู้จักอีกหลายๆคนอ่ะ เจอเจ้หนิงเเล้วดีใจมาก กรี๊ดส์ๆๆๆๆๆๆ (ไม่มีตังค์ เลยดีใจอย่างหนักที่มีให้ใช้เเล้ว) แต่เราก็ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับเจ้เราอ่ะ เพราะว่าเรียนกันคนละคลาส คลาสเราก็มี เจ๊บอย พี่แพร พี่อุ๋ม พี่หยี กวาง นิว ต้ะ เตย ก็เรียนแบบงงๆ เพราะว่าพี่ๆทั้งหลายโคตรเก่งเลย แต่สักพักก็เริ่มชินแระ เอ้อะ*ลืมเล่าไป วันแรกที่เจ้หนิงมา กวางกับพี่เก๋( เพื่อนเจ้หนิง) อยากเล่นบาส แต่ไม่มีลูก เลยไปขอคนจีน 3 คนเล่นแบบดื้อๆๆ เล่นไปแป๊ปๆก็เลิกเพราะมันหนาว+เย็น แล้ว * อ้ะ ต่อๆๆๆ...หลังจากนั้นก็ไปเที่ยวนู่นไปเที่ยวนี่ ตามประสาวัยรุ่น แต่แล้ววันหนึ่ง มันมีจัดให้ไปทัวร์ที่ไหนสักอย่าง งานนี้ไปเกือบทุกคนในทริปอ่ะ ยกเว้นเรา เพราะเรารู้สึกไม่ค่อยสบายไงไม่รู้ แต่พออยู่ในห้องไปสักพัก ก็เริ่มเบื่อๆ เดินออกมาเล่นที่สนามเด็กเล่น แล้วก็เจอ 2 คนที่ไปขอเล่นบาส (อีก 1 ไปไหนมะรุ) เราก็ยิ้มๆให้ เราก็ยิ้มๆมาอ่ะ เเล้วเพื่อนๆเขาก็ถามว่าใครหรอ ?รู้จักกันหรอ? มันก็ตอบไปว่า"อ๋อ เป็นคนไทย" เพื่อนๆเขาเลยมาคุยๆกะเราดูเพราะเค้าไม่เคยรู้จักชาวต่างชาติมาก่อน เเล้วเค้าก็ชวนไปกินข้าวเย็น ตอนนั้นพวกคนไทยกลับมาพอดี มีคนแอบทำหน้าแบบมาอยู่นี่ได้ไงว้ะ? เพราะทั้งโต๊ะเป็นคนจีนหมดเลย แถมพูดกะเค้าไม่รุ้เรื่อง หลังจากนั้นก็แลกเบอร์กันอ่ะ ก็คุยๆกัน พวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีเลยนะ พาไปเที่ยว พาไปกินข้าว พาไปสอนเปียโน พาไปเลือกของขวัญให้เพื่อนๆ เยอะแยะไปหมด ถือว่าโชคดีอ่ะ เพราะว่าส่วนใหญ่ คนจีนจะเห็นแก่ตัว (มั้ง) สักพัก ก็เริ่มรู้จักพี่ๆคนไทยมากขึ้น สนิทกันมากขึ้น ที่หนิดมากๆก็คนในตึก 12 น่ะแหล่ะ ตั้งแต่ขั้น 3 ยันชั้น 6 เร่ร่อนไปๆมาๆอยู่แถวเนี้ยย ที่ที่เราไปบ่อยๆก็ ห้อง สามช่า ไปนั่งเล่นเกมเล่นไพ่ คุยนู่นคุยนี่ เราก็เลยไม่ค่อยเบื่อ

ช่วงนั้น กินเยอะมาก จนมีคนชวนไปวิ่ง แบบ ออน อะ ได เอ็ท ก็เลยไปวิ่ง ๆ กัน มีคนมาท้าเราให้วิ่งถอยหลัง ซึ่งก็คือ ไอฮอน พอเริ่มไปได้แค่ 27 วิ เราก็ ตึง! พื้นแยกเลย เอ้ย ไม่ช่ายๆ เหมือนล้มลงไปทั้งยืนเลย หัวฟาดพื้น ร้องไห้เลย แบบตกใจโคตร อีกวันเลยไปโรงพยาบาล แม่ง มีกลิ่นยาจีน+กลิ่นส้วมรวมกันอยากจะอ้วกแตกตาย โสโครกกันจริงเร้ย เรื่องห้องน้ำเนี่ยยยย !!! พอไปหาหมอ เค้าก็บอกให้ไปเอ็กซเรย์แบบเยอะแยะเเละโคตรแพง หลังจากที่เสียเงิน และเดินวนไปรอบรพ. 28 รอบ เพราะบอกทางกันไม่รุ้เรื่องเลย - -* เราก็กลับหอ แล้วคืนนั้นก็มีงานวันเบิร์ดเดย์พี่ โบ ก็ไปเล่นไพ่กัน นั่งไปนั่งมา ปึง!!!หัวชนมุมโต๊ะอีกแว้ววว เห่อะๆ ชีวิตตรูสุดแสนเศร้าทุกข์ระทมตรมตรอมใจ ทำไมโดนแต่หัวก็ม่ายรุ้ เซ็งๆ

หวงซาน เขา 1 ใน 6 ของโลกที่น่าไป เราไปมาเเล้วน้ะ แต่ตอนขึ้นเขาหยั่งกะ จะตายจริงๆแล้ว มันเป็นแบบขึ้นๆลงๆ ขึ้นทีนึง 100 ก่าขั้น ลง ที นึง 100 ก่าขึ้น แบบเดินเเล้วเซไป เซมา เหนื่อยมาก หายใจก็ไม่ทัน ดีที่มี ไมเคิลกะ ฮอน อ่ะ และ บันไดโคตรชันที่เหมือนจะเป็นด่านสุดท้าย เราก็ไม่สามารถขึ้นได้ คนแบกเกี้ยว เลยช่วยชีวิตเราเอาไว้ ถ้าพูดถึงความสวยมันก็สวยนะ บางทีก็สดใส บางทีก็น่ากลัว ตอนมองลงไปนะ เราเองยังอยากจะเป็นลมให้รู้เเล้วรู้รอด จนไปถึงที่พักนั่นแหล่ะ ถึงจะดีขึ้นบ้าง ตอนกลับ เราได้นั่งเกี้ยวกับ เคเบิ้ลแหล่ะ สบ๊ายสบาย~ชาวบ้านเค้าต้องเดิน ไอ่กวางกระแดะ นั่งไง แบบไม่ไหวๆ ดูดิ นั่งรอตั้งนานคนอื่นตั้ง 3 ชม ได้มั้ง ลงมาเหงื่อซกกันเป็นแถบบ พอกลับไปถึงหอ โคตรจะคิดถึง ข้าวผัดราดไข่อันโอชะ ฟาดไปสองกล่องเเล้ว อาบน้ำนอน หลับไวๆแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ...คร่อกก...ฟี้... ZzZzzZzZzZ...

ซักพัก ชีวิตเริ่มเข้าสู่โหมดปกติ กิน นอน เที่ยว เรียนๆโดดๆ ไปวันๆ แล้วมีวันนึง ก็รุ้มาว่าวันที่เรากลับไทย เป็นวันเกิดชอบเพื่อนจีนคนนึง เลยไปหาซื้อของขวัญไปเรื่อยๆ เพื่อนคนนี้เป็นคนสอนเราเล่นเปียโน เพลง Yue liang dai biao wo de xin เราเลยไปซื้อกระดาษอัดที่มันเอาไว้ต่อๆแบบสำเร็จรูปมาต่อเป็นเปียโน

แล้วก็ซื้อเค้กชิ้นเล็กๆให้ก้อนนึงประมาณว่าเป็นเค้กผลไม้ครีมสด อร่อยโคตรๆ และก็ให้เงินไทยไป 100 บาท กับรุปสติ้กเกอร์เล็กๆอีก 1 ใบ ยังไม่ได้จัดการให้เสร็จ แต่ต้องออกไปช๊อปของที่อู้เหม่ย กว่าจะกลับก็ 22.00 และเป็นวันสุดท้ายที่จะอยู่หางโจว หอมันปิด 22.30 แต่นิวมันอยากจะซื้อของในร้านคิตตี้ เป็นที่ระลึก ใช้เวลาไปประมาน 5 นาที เเล้วก็นั่งแท๊กซี่ เข้าไปอีก 5 นาที วิ่งขึ้นไปเอาของอีก 3.25 นาที วิ่งไปอีก 4.26 นาที วิ่งกลับมากเอากล้องอีก 1.223 นาที เจอนิว มันเลยจะไปเอากล้องให้ เลยวิ่งกลับไปหาเพื่อนคนจีน อีก 5.32 นาที ไปถึงก็ 22.59 นาที เว่อร์โคตรๆๆๆๆ ออกมาคุยกันแปปๆ คนคุมเค้าก็จะปิดประตูๆๆ แต่เพื่อนๆคนจีนก็บอกเค้าแบบว่า เดี๋ยวปิดให้เอง นิวก็วิ่งมา เอี๊ยดดดด!!!! เอากล้องมาให้ มันช่างเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ ก็ถ่ายรูปๆแยกย้ายกันไป คนจีนก็พาไปส่งที่หอ แล้วก็เมสเสจกันถึงตี สาม เราก็จัดของเก็บของจนถึง ตีสี่เลยอ่ะ ถือว่าจากกันด้วยดีนะ